Apr 07 2015

Περί θρησκείας – Κεφάλαιο 4ο

Κάπου εδώ τελείωσε η τότε προσπάθεια που είχα κάνει, να παρουσιάσω χιουμοριστικά την πορεία των θρησκειών ανά τους αιώνες.

Για την ιστορία, δεν το τελείωσα… Σκοπός μου ήταν να παρουσιάσω στο τέλος τον θεάνθρωπο (κατά την εκδοχή του των Χριστιανών της Ανατολικής Εκκλησίας) που θα τους χάλαγε τα «σχέδια» παρουσιάζοντας την «αλήθεια» στο κόσμο.  Αλλά η εισαγωγή μου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με σταμάτησε από το να γράψω το 5ο κεφάλαιο. Στο μεταξύ αλλάξαν οι απόψεις μου περί θεών και θρησκειών, οπότε, έχει χάσει την ουσία του η συγγραφή αυτού του κεφαλαίου, διότι η οπτική μου γωνιά έχει αλλάξει 180 ολόκληρες μοίρες.

Προτιμώντας λοιπόν, την κριτική ματιά του πιστού τότε έφηβου, ορίστε το τελικό κεφάλαιο…

Περί θρησκείας

Κεφάλαιο 4

Όμως, για αυτήν την επιχείρηση, την «επιχείρηση μονοθεϊσμός», δεν ισχύει ότι πέρασε στο ντούκου. Κάποιοι ωφελήθηκαν, ενώ είχαν φτάσει στα έσχατα όρια της απελπισίας τους.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους.

Η πανίσχυρη τάξη των ιερέων, είχε ορισμένα μέλη που ξεχώριζαν, σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, για τον πολύ απλό λόγο, ότι η δουλειά τους δεν τους έδινε καρπούς ή αλλιώς δεν είχαν ακόμα καταφέρει να δουν αποτελέσματα από τις επιχειρήσεις «πρωτόγονη» και «σύγχρονη» αντίστοιχα θρησκεία. Και αυτά τα «ορισμένα» μέλη, ήταν τα μέλη της Εβραϊκής αποστολής.

Οι Εβραίοι το λοιπόν ιερείς, ήταν οι «φουκαριάρηδες» του όλου κόλπου. Με το ζόρι έβγαζαν το μεροκάματο τους οι άνθρωποι και μάλιστα ανειδίκευτου εργάτη. Και θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης, «γιατί;», και θα έχει και δίκαιο!

Μήπως οι Εβραίοι μας, ήταν πιο χαζοί από τους άλλους, δηλαδή δεν ήταν αετονύχηδες αλλά κοτονύχηδες;

Όχι και αυτοί ήταν αετονύχηδες και μάλιστα καλής ράτσας. Χρυσοπτέρυγοι!

Μήπως η πελατεία τους, ο Εβραϊκός λαός δηλαδή, ήταν πολύ έξυπνος και τους έκοβε το «βήχα»;

Ούτε αυτό στέκει, διότι και οι Εβραίοι, από την ίδια μαγιά που βγήκαμε όλοι, είναι, οπότε γιατί να αποτελούν την εξαίρεση;

Εξάλλου, όπως τονίσθηκε, η υπόθεση θρησκεία, στηρίζεται σε ένστικτο και αυτά υπάρχουν σε όλους ανεξαιρέτως.

Τότε τι ακριβώς έφταιγε; Ο ανταγωνισμός και μάλιστα ο σκληρός.

Μάλιστα κύριε και κυρία!

Οι Εβραίοι  ιερείς  είχαν να αντιμετωπίσουν τον αθέμιτο ανταγωνισμό, από άλλους περίεργους ιερείς που είχαν τη συνήθεια να ανταποκρίνονται στο κάλεσμα σου, όταν έβαζες μπρος από το όνομα τους το πρόθεμα: «προφήτη», π.χ προφήτη-τάδε.

Αυτοί το λοιπόν, δεν ήταν οργανωμένοι –  φανερά τουλάχιστον, διότι είχαν κρυφό σωματείο – και έτσι δεν είχαν κατοχυρωμένη ονομασία. Εμείς πάντως θα ονομάζουμε το σωματείο τους, ως αυτό των Προφητών και τα μέλη τους, με την καταχρηστική έκφραση «προφήτης» (σκέτο), αντί του σωστότερου, προφήτης –τάδε.

Υπήρχαν λοιπόν οι προφήτες και ήταν σωστή πληγή το σωματείο τους για το τοπικό ιερατείο.

Οι ιερείς λοιπόν της περιοχής, αντιμετώπιζαν πολλαπλά και ισχυρά πλήγματα, οικονομικά κατά μείζονα λόγο και περηφάνιας κατά ελάσσονα.

Τα οικονομικά πλήγματα που δέχθηκαν, το λοιπόν, οι αντιπρόσωποι των θρησκευτικών επιχειρήσεων, δεν προερχόταν άμεσα από τους προφήτες, αλλά από τους λαϊκούς[1], οι οποίοι άκουγαν τους προφήτες που λέγαν παραμύθια για ένα και μοναδικό θεό, για ισότητες και τα άλλα γνωστά τρελά.

Ο λαός, επηρεαζόταν από τους προφήτες και δεν ενέδιδε στη εναλλακτική που πρόσφεραν οι ιερείς, που αν και ήταν πιο πλουραλιστική, ήταν ταυτόχρονα και δαπανηρή. Ο λαός  τους (που όπως και όλοι οι άλλοι λαοί πεινούσε), ακολουθούσε την πιο συμφέρουσα οικονομικά θρησκευτική εκδοχή, δηλαδή την πρόταση των προφητών (που όνομα και πράμα προφήτες, είχαν προβλέψει την επιχείρηση «μονοθεϊσμός»).

Τα πλήγματα όμως ήταν και ηθικά.

Δεν το χωρούσε το μυαλό τους, να ζητήσουν βοήθεια από το ιερατείο, για το τι να κάνουν με τους προφήτες, μια και ήθελαν πρώτα να κάνουν καλή εντύπωση και μετά από τη θέση του ίσου πλέον, να συζητήσουν τα «μικροπροβλήματα» τους.

Έτσι συγκάλεσαν τοπική, μυστική σύναξη, την πρώτη από την ίδρυση τους και ο τοπικό πρόεδρος του ιερατείου, άρχισε:

«Συνάδελφοι, το κακό με τους προφήτες παράγινε! Δεν μπορούμε να σταυρώσουμε[2] δεκάρα! Οι λίγοι πιστοί μας, μας αφήνουν ελάχιστα κέρδη και μας βλέπω να γινόμαστε διεθνώς ρεζίλι, αφού θα είμαστε οι πρώτοι που θα χτυπήσουμε φαλιμέντο[3]!
Για να αποφύγουμε το ρεζίλεμα και την ανεπανόρθωτη δυσπιστία από το κεντρικό ιερατείο, που θα ακολουθήσει το ρεζίλι, προτείνω την άμεση λήψη δραστικών μέτρων, για την καταστολή και καταστροφή του σωματείου των τρελοπροφητών.

Πως θα γίνει αυτό;

Ένας είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξουδετερώσεις τον εχθρό σου, να τον κάνεις φίλο! Και αυτό πια το ξέρουν και οι Έλληνες!

Αυτό λοιπόν θα κάνουμε και ‘μεις.

Θα προσεγγίζουμε  τους προφήτες και θα απορροφήσουμε το σωματείο τους. Η ισχύς εν τη ενώσει – αυτό το λένε πια και οι Έλληνες.

Θα ενωθούμε λοιπόν κάτω από τη σκέπη του κοινού μας σκοπού και θα επικαλεσθούμε εθνική συσπείρωση, συμφιλίωση, ασπασμό του μονοθεϊσμού, αναπροσαρμογή των στόχων μας, δημόσια αναγνώριση του λάθους μας και τα υπόλοιπα που συγκινούν το λαό.

Εκ πρώτης, αν και φαίνεται ως υποχώρηση, να γνωρίζετε ότι δεν είναι!

Η επιχείρηση «μονοθεϊσμός», ήταν η εισήγηση του αρχιερέα στη τελευταία σύναξη.

Είναι επιχείρηση καλοστημένη και ξύπνια.

Έτσι θα έχουμε την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο, αφού δε θα έχουμε αντιδράσεις από το λαό, αλλά θα αποκτήσουμε και την παγκόσμια πρώτη στην πρακτική εφαρμογή της θεωρητικής, μέχρι τώρα, επιχείρησης μονοθεϊσμός.

Έτσι θα ανεβάσουμε την εκτίμηση του ιερατείου προς την ταπεινή μας κοινότητα. »

Ούτως είπε εν είδει προλόγου, έξυσε τα γένια του, χάιδεψε την κοιλιά του, έτοιμος να μπει στο κύριο μέρος της ομιλίας του, το ψητό, όπως θα λέμε επί τούτου, πολύ αργότερα.


Εδώ, σταματώ μια στιγμή την ιερή κατάνυξη της τοπικής σύσκεψης, για να διευκρινίσω κάτι σημαντικό για τους προφήτες, ώστε να μπορέσει ο μέσος αναγνώστης, που αγνοεί την ιστορική πραγματικότητα της εποχής, να παρακολουθήσει καλύτερα τη συνέχεια:

Για τους προφήτες, αυτή η δουλειά, ή πρόταση του μονοθεϊσμού, ήταν το μπάσιμο τους στη θρησκευτική αγορά και έτσι μοιραία δεν είχε την αρτιότητα και την επιμέλεια, που έχουν οι δουλειές του ιερατείου.

Έτσι τα βασικά αρνητικά σημεία της πρότασης των, ήταν ότι, δε ζητούσαν τίποτα από τους πιστούς και ότι δεν είχαν σκοπό να συνεργαστούν – γνωστοποιήσουν τις προθέσεις τους και σε άλλους (τους ιερείς στην συγκεκριμένη περίπτωση), ώστε να έχουν σοβαρές αποδόσεις. Από την άλλη όμως, χωρίς να το κατανοούν πλήρως, η πρόταση τους είχε όλα υπέρ που ανεπτύχθησαν στην τελευταία ιερατική σύνοδο, εκείνη που είχε καταλήξει σε φιάσκο.

Σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο, αναγκαζόταν να εργασθούν οι ιερείς στην περιοχή. Ας επιστρέψουμε στον τοπικό αρχιερέα, που τον αφήσαμε να χαϊδεύει την κοιλιά του (που δεν είχε την καμπύλη που επιζητούσε).


«Από πληροφορίες μου, ξέρω τα παρακάτω:

Πρώτον και σημαντικότερον, αυτοί οι προφήτες είναι λέτσοι, ξεβράκωτοι και πειναλέοι. Παρόλα αυτά όμως, αν και ψωμολυσσάνε δεν δέχονται φράγκο, από τους πιστούς, παρά μόνο αρχίζουν και φωνάζουν μόλις δουν χρήμα! Άρα ο χρηματισμός, δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να τους προσεγγίσουμε.

Δεύτερο, σημαντικό επίσης. Λένε ότι ο θεός τους φανερώθηκε και τους φανερώνεται συνέχεια και ότι τους μιλά για ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών και ακόμα χειρότερα μεταξύ των ανθρώπων! Αίσχος αγαπητοί συνάδερφοι! Διότι οι λαός μας τους πιστεύει και ‘γω δεν ξέρω γιατί! Ίσως επειδή βρίσκονται στα ίδια χάλια – οικονομικά μιλώ- και παρηγορούνται… Δεν ξέρω! Πάντως διαφθείρουν την πίστη τους και φθορά στην πίστη σημαίνει μη προσέλευση στο ναό και έτσι στο τέλος μας βλέπω να προφητεύουμε το φαλιμέντο.

Τρίτο και ίσως σημαντικότερο. Αυτοί οι τσαρλατάνοι, υπόσχονται ότι θα έρθει κάποιος, Μεσσία τον λένε, που θα βασιλέψει τους Εβραίους  και θα τους βγάλει από τη μιζέρια και θα τους οδηγήσει στον παράδεισο! Πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι το πιο πειστικό τους επιχείρημα, γιατί υπόσχεται τον παράδεισο επί της γης! Πρωτοποριακό πράγματι!
Λοιπόν, για να τελειώνω, το συμπέρασμα:

Πρέπει να βρούμε τους αρχηγούς – προφήτες και να συζητήσουμε μαζί τους το θέμα, ώστε να προσεγγίζουμε το ζήτημα και οι δύο πλευρές, να συζητήσουμε την κοινή έκδοση της θεωρίας του μονοθεϊσμού, με σκοπό να προσαρτήσουμε το σωματείο τους και να πορευτούμε μαζί.»

Είπε ο ιερότερος των ιερών και κάθισε ξανά.

Βαθύς συλλογισμός έπεσε στην αίθουσα.

Τα πράγματα ήταν σκούρα  και η μόνη λύση που φαινόταν στον ορίζοντα ήταν η συγχώνευση.

Έτσι, έστειλαν διακριτικά έναν ιερέα, να αναζητήσει τον αρχηγό του σωματείου των προφητών.

Όταν ο ιερέας τον βρήκε ενημερώθηκε, ότι το σωματείο δεν έχει αρχηγούς, αλλά γενικό γραμματέα του εκτελεστικού γραφείου του σωματείου.

Τον εντόπισε στην έρημο και τον ακολούθησε, στο κυνήγι ακριδών και σκορπιών, που όπως αποδείχθηκε ήταν το μετέπειτα γεύμα του.

Ο ιερέας τρόμαξε, αλλά δε το έδειξε. Ο γ. γραμματέας, τον οδήγησε στη σπηλιά του που ήταν και γραφείο του και του είπε να βολευτεί.

Ο ιερέας κάθησε όσο πιο αναπαυτικά μπορούσε στην άμμο, μια και η επίπλωση ήταν ανύπαρκτη, έξυσε τα γένια του[4], κοίταξε τον γ. γραμματέα στα μάτια, όπως ήταν δασκαλεμένος, για να κάνει εμφανές ότι είναι ειλικρινής και άρχισε:

«Αξιότιμε Κύριε  Γενικέ Γραμματέα του Εκτελεστικού Γραφείου του Σωματείου των Προφητών», ξεκίνησε και τον έκοψε, «λέγε με  Τζόνα», ο γ. γραμματέας.

Ξανάρχισε λοιπόν ο Ιερέας, «Έλεγα λοιπόν Τζόνα, ότι ζούμε στο ίδιο τόπο, που ομολογουμένως είναι πολύ φτωχός. Επαγγελματίες είμαστε και οι δύο, άρα πρέπει να κοιτάξουμε το συμφέρον μας και να αναλογιστούμε την πορεία που θα ακολουθήσουμε.

Έρχομαι με λευκή σημαία και προτείνω συμβιβασμό και ενοποίηση του σωματείου σας με το ιερατείο, διότι όπως είπα, λαός φτωχός – ιερέας και προφήτης νηστικός.

Άρα δε συμφέρει κανένα η διαίρεση».

Ο γ. Γραμματέας, τον κοίταξε από κάτω έως επάνω και απάντησε:

«Κύριε ιερέα, δε μπορώ να πω ότι με ξαφνιάζει η επίσκεψη σας.

Πράγματι, μετά από τις έντονες πιέσεις των συντρόφων μου, θα αναγκαζόμουν να έρθω εγώ σε σας, για να ζητήσω συνασπισμό και κοινή πορεία για ένα κοινό αύριο κάτω από τον ουρανό του ίδιου θεού. Διότι όπως σωστά το προσεγγίσατε, ο λαός δε μπορεί να μας ταΐσει και τους δύο.

Ακολουθήσαμε ως σήμερα, αφιλοκερδή τακτική για να σας αποδείξουμε ότι είμαστε φιλικοί και εγκρατείς, περιμένοντας πότε θα μας εντάξετε.

Με χαρά μου εκφράζω, την πλήρη αποδοχή του αιτήματος σας και θα παρακαλούσα για μια κοινή σύσκεψη, όπου και θα καθορίζουμε τις λεπτομέρειες, όπως μισθός, ωράριο καθώς και τη αφύπνιση του λαού, ως προς τη σωστή θρησκεία»,

είπε κλείνοντας το μάτι του.

Έτσι, μέσα σε ένα απροσδόκητα καλό κλίμα, η συμφωνία έκλεισε και ο συνασπισμός δημιουργήθηκε. Ορίσθηκε πάραυτα, ημερομηνία συνάντησης για να γίνει το καταστατικό και η σύσκεψη έληξε με τις υπογραφές στο προσύμφωνο που είχε μαζί του ο ιερέας.

Ευθύς, αμέσως μετά τη κοινοποίηση του προσυμφώνου του ιερού συνασπισμού, το ιερατείο άρχισε να προετοιμάζεται πυρετωδώς.

Συντονιστικές οδηγίες εκδόθηκαν, ώστε να αρχίζει η «σπορά» του μοναδικού θεού στα κηρύγματα και σταδιακά  να μιλούν ευνοϊκά για τους προφήτες, ενσωματώνοντας τις διδαχές τους στις δικές τους. Για παράδειγμα, εκδόθηκαν χωρία, όπου τα λεγόμενα του προφήτη-τάδε είναι προφητικά της ύπαρξης του θεού ή και επικαλυπτικά της διδασκαλίας των ιερέων.

Μετά την περίοδο προετοιμασίας του λαού, έφτασε η ελεεινή – από άποψη εμφάνισης – αντιπροσωπεία των προφητών, στις – σχετικά – λαμπρές και άρτια κατασκευασμένες – εξοπλισμένες – διακοσμημένες εγκαταστάσεις του ιερατείου. Οι προφήτες μπήκαν, στα άδυτα των αδύτων, από το πίσω πορτάκι, που ήταν πρόβλεψη για την κοπάνα μετά από πιθανό φιάσκο και κάτω από τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα, εισήλθαν στην αίθουσα συνεδριάσεων. Αφού όλοι κάθισαν και παράγγειλαν τα φραπεδάκια[5] τους, χαλάρωσαν ώστε να αρχίσει η συνεδρίαση.

Ο οικοδεσπότης αρχιερέας, αφού κοίταξε ένα-ένα τους παριστάμενους, επέτρεψε στο θεϊκό πισινό του, να εγκαταλείψει την καρέκλα του και στα θεία πόδια του να συγκρατήσουν το ευλογημένο κορμί του. Ξερόβηξε, έτσι ώστε να καθαρίσει το λαρύγγι του, μέσω του οποίου ο θεός μίλαγε και να σταματήσουν οι σύνεδροι και άρχισε:

«Η χαρά που με πλημυρίζει, αγαπητοί μου, είναι πιο ορμητική και από τα νερά του Ιορδάνη το Δεκέμβρη.

Διότι είναι τεράστια η χαρά μου, να υποδέχομαι τα τέκνα του Ισραήλ, του φωτισμένους αυτούς ανθρώπους, που μόνοι τους, μέσα στις ερήμους κατάφεραν να συλλάβουν το σχέδιο που επεξεργάστηκε ο ΟΗΕ[6] και αποδέχτηκε στο συμβούλιο ασφαλείας[7] ως τη μόνη λύση για την αποτελμάτωση μας από την επιχείρησης ‘σύγχρονη θρησκεία’. Όπως ίσως είναι γνωστό, η γενική συνέλευση[8], αποφάσισε την αναμονή καιρών συμφεροτέρων για την εφαρμογή της επιχείρησης.

Όμως, η γενική συνέλευση, αγνοούσε την ύπαρξη των άξιων προφητών και έτσι, τώρα ενωμένοι προφήτες και ιερείς, μπορούμε να τελειοποιήσουμε την επιχείρηση «μονοθεϊσμός» και να καταχωρήσουμε και την πατέντα.

Διότι τις γενικές αρχές, που είχαν τεθεί στον ΟΗΕ και τις οποίες πρόβλεψαν με επιτυχία οι σύντροφοι προφήτες, δυστυχώς, λόγω έλλειψης πείρας, δεν μπόρεσαν να τις εφαρμόσουν ως πρέπει. Εμείς λοιπόν, θα προσφέρουμε την πείρα και τα μέσα μας και αυτοί τις ιδέες τους.

Επίσης θα σταματήσουν να  σπέρνουν επαναστατικές ιδέες στο λαό και θα τον σπρώχνουν στο σωστό δρόμο: το δικό μας.

Είμαι πεπεισμένος, ότι με το τέλος των συνομιλιών, θα εδραιωθεί στην ιερή αυτή αίθουσα, η καλύτερη και τελειότερη επιχείρηση όλων των εποχών. Με αυτές τις σκέψεις, καλωσορίζω τους προφήτες και εύχομαι όπως όλα να πηγαίνουν υπέρ μας»,

είπε και κάθισε.

Ο πεινασμένος σύντροφος γ. γραμματέας, δεν απάντησε, γιατί ήταν απασχολημένος με το φαγητό που του είχανε σερβίρει. Από κείνη τη στιγμή και πέρα βέβαια, δεν ξαναπείνασε ποτέ.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ – ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1]Λαϊκοί: έκφραση δανεισμένη από το μέλλον. Δεν αφορά τις μουσικές προτιμήσεις ή το life style αλλά τον διαχωρισμό των ιερέων από το πλήθος. Λαϊκοί, είναι το πλήθος.
[2]Έκφραση δανεισμένη από το μέλλον: αποκτώ, πετυχαίνω, κερδίζω.
[3]Η χρεωκοπία.
[4]Συνήθεια που έχουν κρατήσει και οι σύγχρονοι ιερείς.
[5]Αφέψημα του μέλλοντος. Θεσσαλονικιώτικη εφεύρεση που χαρακτηρίζεται για τη λαϊκή της αποδοχή.
[6]Οργανισμός Ηνωμένων Εκκλησιών. Πολύ αργότερα, θα αντικατασταθεί – στάχτη στα μά-τια του κόσμου – από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.
[7][8]Τα όργανα του ΟΗΕ