Apr 01 2015

Βάρα σανό! Αντέχουν τα ζα!

Battle_of_Doirani_1913-2

Το Ιππικό μας το 1913

Τα παλιά τα χρόνια, στο στράτευμα υπηρετούσαν και τετράποδα μεγάλα ζώα…
Για να προλάβω τους κακεντρεχείς, αναφέρομαι στα άλογα, στα μουλάρια και στα γαδούρια.
Σήμερα πια, αυτά τα ζώα δεν υπηρετούν στο στράτευμα… Συνεχίζουν τα άλλα ζώα.
Προλαβαίνοντας για 2η φορά τους κακεντρεχείς, αναφέρομαι στα σκυλιά.

Στο στράτευμα λοιπόν από τα παλιά τα χρόνια, υπήρχαν οι σαλπιγκτές, ώστε οι τυποποιημένες διαταγές, να φτάνουν σε μεγαλύτερες αποστάσεις χωρίς να χρειάζεται να ξελαρυγγιάζεται ο διατάζων… Παραβλέπω εντελώς το σαφώς προτιμότερο ήχο του μουσικού οργάνου από τις γαϊδουροφωνάρες [όχι των γαδάρων].
Έτσι, για παράδειγμα, αντί να φωνάζει κάποιος ξυπνήστε, σάλπιζε το «εγερτήριο», που ήταν ένα σύντομο μουσικό τμήμα [μη φανταστούμε καμιά σύνθεση του Μπάχ]. Για δώστε βάση: ΕγερτήριοΑντί να περιμένει να μυρίσουν το νόστιμο φαγητό και να πάνε μόνοι τους για φαγητό, σάλπιζε το συσσίτιο [αντίστοιχο σύντομο σάλπισμα] Συσσίτιο

Οι στρατιώτες λοιπόν, μαθαίνουν τα σαλπίσματα και αναλόγως δρουν. Κατά τον ίδιο τρόπο υπήρχε το «σάλπισμα νομής»  ή το γνωστό «σανό», που σήμαινε πως εντός ολίγου θα σερβιριστεί το κριθάρι/σανό (η τροφή δηλαδή) των αλόγων, μουλαριών κλπ.

Τα ζωντανά γνωρίζαν τον ρυθμό και έτσι περιμέναν από στιγμή σε στιγμή να φάνε… Φυσικά και η σωστή ορολογία είναι: «σήμανε το σάλπισμα νομής», αλλά για συντομία η αντίστοιχη εντολή κατέληξε να δίδεται ως: «βάρα σανό».

Λέγει λοιπόν ο μύθος, ότι είτε πηγαίνοντας από τον Πειραιά προς τη Σμύρνη είτε ερχόμενα από τη Σμύρνη τα πλοία που μετέφεραν τα μουλάρια, ο υπεύθυνος για το «σανό» δεν έκανε σωστούς υπολογισμούς [κατά άλλη εκδοχή το ταξίδι κράτησε περισσότερο] και έτσι μείνανε νηστικά τα υποζύγια… Όπως ήταν φυσικό (για τα υποζύγια, διότι ο χρόνος απέδειξε ότι δεν είναι φυσικό για τον Λαό™ ) άρχισαν να διαμαρτύρονται και να χτυπούν τα πόδια τους στα τοιχώματα του πλοίου. Ο Πλοίαρχος, ανησύχησε κατ’ αρχάς για τη διατάραξη της πειθαρχίας και για τον ασφαλή πλου κατά δεύτερον. Έτσι διέταξε τον Ίλαρχο (ο διοικητής και των υποζυγίων) να τα ηρεμήσει.

Ο Ίλαρχος το λοιπόν, κατέβηκε στα αμπάρια και τα πήρε με το καλό στην αρχή: «βρε μουλαράκια μου καλά! μην κάνετε έτσι… Και μεις πεινάμε, αλλά δεν κάνουμε έτσι…»

Τα μουλάρια – σε αντίθεση με κάτι άλλα ζώα που γνωρίζουμε πολύ καλώς – είτε δεν πολυπίστεψαν ότι πεινάει ο Ίλαρχος, είτε δεν θέλησαν να συμπαρασταθούν στην πείνα του διοικητού τους, συνέχισαν να διαμαρτύρονται…

Ο καψερός ο Ίλαρχος, αμέσως μετά, δοκίμασε να τους χτυπήσει στο φιλότιμο τους… «Βρε παιδιά, εντάξει δεν έχουμε να φάμε! Τι να κάνουμε τώρα; Να βουλιάξουμε όλοι; Τι εναλλακτική λύση έχετε για να πάμε στη Σμύρνη και να σώσουμε την Πατρίδα;»

Τα μουλάρια, μουλάρωσαν! Μα δεν το διαπραγματεύονταν καθόλου…

Ο Ίλαρχος όμως, άμεσος απόγονος όχι μόνο του Αχιλλέα, του Μεγαλέξανδρου, του Παλαιολόγου (του Κωνσταντίνου) και του Κολοκοτρώνη, αλλά και του Οδυσσέα βρήκε τη σοφή λύση.

Σαλπιγκτής! Διέταξε!

Βάρα σανό να ταΐσουμε τα ζα!

Ο Σαλπιγκτής τον κοίταξε με απορία! Ο Ίλαρχος του ‘κλεισε το μάτι, παίζοντας λίγο το μουστάκι [τότε είχαν μόνο μουστάκι, χωρίς μούσια] και ο σαλπιγκτής έπαιξε το σάλπισμα νομής…

Αμέσως τα μουλάρια ηρέμησαν και προχώρησαν στις ταΐστρες περιμένοντας το φαγητό…

Φυσικά σαν πέρασε λίγη ώρα και το σανό δεν ερχόταν ξανά ξεσηκώθηκαν (το ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι αλλά θα το ξαναπώ: όχι σαν κάτι άλλα ζώα που ξέρουμε). Αλά τώρα, ο Ίλαρχος την ήξερε τη «μηχανή».

Βάρα σανό! μέχρι λιμάνι να πιάσουμε…

Αυτή λοιπόν είναι η τακτική της πολιτικής μας… Βάρα σανό! Τα ζώα το πιστεύουν…

Έχουμε καμιά αμφισβήτηση στην πλατεία; Δε νομίζω…

Η παρούσα κυβέρνηση, που απολαμβάνει – δικαίως κατά την άποψη μου ακόμα – μεγάλης αποδοχής και εκτίμησης, αρχίζει και παίζει και αυτή το παιχνίδι του «βάρα σανό» που τόσο ωραία δίδαξαν οι προκάτοχοι τους… Τι να πρωτοθυμηθώ τι να ξεχάσω από όσα πέρασα – που λέει και ο ποιητής Πυθαγόρας!

Το «λεφτά υπάρχουν»;

Το «θα τα σχίσω τα μνημόνια»;

Το «καμία μείωση μισθών»;

Το «αυτόν το νόμο μόλις γίνουμε κυβέρνηση θα τον καταργήσουμε»;

Για να μη πάω παλαιότερα…

Έτσι, οι δυνάμεις κατοχής γίνανε Μπράσελς Γκρουπ και οι Δοσίλογοι γίνανε εταίροι. Οι τοκογλύφοι γίνανε  θεσμοί… και «ψηφίστηκε» και η πρώτη πράξη νομοθετικού περιεχομένου από τον Αλέξη… Για να μη μιλήσω για τις δημιουργικές ασάφειες και τις άλλες εξυπνάδες του στυλ δεν είναι Γιάννης, είναι Γιάνης…

Δεν θέλω να είμαι σκληρός και άδικος με τη νεοσύστατη κυβέρνηση, αλλά αρχίζω να ακούω το βάρα σανό… Όχι ότι θα πέσω από τα σύννεφα, αλλά καλά θα ταν μια φορά να πέσω από τα σύννεφα γιατί θα μας διαψεύσουν οι πολιτικοί μας κρατώντας το λόγο τους.

Για την ιστορία, τα ζα στην εισαγωγική ιστορία, πιάσανε λιμάνι και φάγανε!
Για μας δεν είμαι και τόσο σίγουρος…